33. Həyatda daim tək olduğumuz hissini yaç artıqca daha dərindən hiss edir və bunun acısını qəbul edirəm. Qəbullanmaq bunun ən acılı ancaq insanı ən möhkəmlədən mərhələsidir hər halda. Bu yaxınlarda atamla bu yaşıma qədər heç etmədiyim, etməyə cəsarət edə bilmədiyim ( və ya istəmədiyim) ən möhkəm mübahisəmi etdim. Otağımda qışqıraraq " mən çox yorğunam!" deyib hönkürdüyüm anı yəqin ki heç vaxt unutmayacam. Və bu mübahisə mənim həyatımın sanki dönüş nöqtəsi oldu. Bu qəbullanmanı iliklərimə qədər hiss etdiyim çox qısa hüznlü bir an. Bu yorğunluq heç bitməyəcəkdi, anlamışdım. Məni tək buraxmaqlarının, yalnız başıma həyata atmaqlarının acısını heç vaxt heç kəsdən ala bilməyəcəkdim, anlamışdım. Çətin bir ailəylə böyümək insanın ən böyük sınağıdır, məncə. Xüsusən də yumşaq bir xasiyyətə sahibsənsə. Ümumiyyətlə yumşaq, anlayışlı, başa düşən olmaq həyatın hər mərhələsində və bölgüsündə insana çətinlik yaradan xasiyyətlərdir. Ancaq ailənin də bunu sənə silah olaraq istifadə etməsi, yəqin ki həyatın digər acımasız sınaqlarından biridir. Deyəcək söz, bölüşüləcək hiss çoxdur. Ancaq artıq heç birini istəmirəm, istədəyim ən əsas şey sadəcə susmaq və sakitcə hər şeyi olduğu kimi "qəbul edə bilmək"dir. ilk başda özümü olduğum kimi.